Ale ale, wróćmy do tematu. Ks. Tighe zwrócił uwagę (dla RW), że w orędziu wczytamy się o: „potrzebie współpracy na tym polu z ludźmi świeckimi, zwłaszcza młodymi, bo to przede wszystkim oni są obywatelami tego <cyfrowego świata>.” Czyli jakby na to nie patrzeć chodzi o to, aby osoby duchowne chciały ze mną współpracować.

Cieszy mnie fakt, że Papież wspiera moje działania oficjalnymi dokumentami i zaleceniami, pozostaje mi tylko już rozpowszechnić informacje o tym orędziu w swoich kręgach z nadzieją, że dotrze ona do jak największej liczby kapłanów. Niestety ze wsparciem osób świeckich w ich działaniach bywa różnie, czasem księża nie maja po prostu czasu, jednak w większości przypadków nie mają umiejętności. Myślę, że musimy poczekać aż „narybek” wyjdzie z seminariów w świat aby mogło to iść w bardziej zaawansowanym kierunku.

Oczywiście nie jest tak, że nie znajdziemy w sieci osób duchownych, które przynajmniej starają się jakoś udzielać wirtualnie. Weźmy np. we Wrocławiu księdza Piotra Wiśniowskiego, Facebook, YouTube, Blog to chleb powszedni (zapraszam do artykułu na Malachu: Misje w świecie www), lub ks. Ryszard Zawadzki, który prowadzi własną stronę www.zawadzki.archidiecezja.wroc.pl. W moim mieście jest np. ks. Adam Żygadło, który po mimo iż broni się swoją nieumiejętnością (pewnie przez skromność), „istnieje” wirtualnie na różnych serwisach społecznościowych – to już jest spory krok na przód, jeżeli jeszcze chodzi o wsparcie moich działań to w tym przypadku też nie mogę narzekać.

To są dobre przykłady, ale trzeba jeszcze czegoś więcej, bardziej powszechnego uczestnictwa osób duchownych w mediach cyfrowych (zwłaszcza oczywiście w Internecie), póki co jesteśmy na etapie ogólnego stwierdzenia, że parafia powinna mieć swoją stronę. Znajduje się ktoś świecki, kto tę stronę prowadzi, co sprowadza się do zamieszczania ogłoszeń parafialnych. Rzadko która strona parafialna regularnie zamieszcza artykuły, materiały z poza obszaru kancelarii parafialnej.

Tak więc proszę Księdza, jeżeli czytasz te słowa proszę cię o zapoznanie się z nowym orędziem naszego „Szefa” i poinformowaniem o nim (zwłaszcza swoich proboszczów bo mam świadomość, że niewielu z nich dotrze do tego materiału – no może z Głogowa proboszcz Kolegiaty, ale to inna bajka) swoich przełożonych, zwierzchników, kolegów po „fachu”.

Benedykt XVI już mnie wspiera a Ty ??

Być może różne przejawy dobrej woli ze strony władz komunistycznych mają nam zamydlić oczy i pokazać pozytywny wizerunek władz, jednak możliwość (po raz pierwszy) przybycia rodzin mieszkających w Stanach Zjednoczonych do Kuby w tym świątecznym czasie jest na pewno dużym postępem, który wypada zanotować.

Więcej na stronie RW

Mnie natomiast zainteresowała ciekawa definicja odpowiedzialności dziennikarskiej:

„Wszyscy dziennikarze, publicyści i eksperci, niezależnie od ich warunków pracy i stawek wynagrodzenia muszą uznać za ich najważniejsze powołanie służbę ludzkości. (…) Prawdopodobnie jest to jedyna droga do postępu i stopniowego ustanowienia społecznego i gospodarczego wymiaru sprawiedliwości.

(…)

Naszym zadaniem jako dziennikarzy jest poruszyć media, liderów i wszystkich innych mogących coś zdziałać na świecie, tak  aby osiągnąć właściwy poziom sprawiedliwości środowiskowej, społecznej i gospodarczej, tak aby ideał pokojowego świata o którym wszyscy marzymy mógł stać się rzeczywistością.”

Prawda, że ładnie to brzmi? Oczywiście jest to pewna utopijna wizja… jednak, kto powiedział, że tak nie powinno właśnie wyglądać dziennikarstwo?  Może nieosiągalne (w sumie „służba ludzkości” to bardzo rozległe i ogólne stwierdzenie) jednak jakiś ideał istnieć powinien… to, że media rozumieją opacznie misyjność nie znaczy, że nie powinno jej w ogóle być.

Musimy sobie zadać pytanie jak (i czy w ogóle) taką definicję wypełniają tabloidy i wszelkiej maści skandaliczne materiały, publikacje… jak służą one ludzkości? Jeżeli nie, jak to się dzieję, że mają największą poczytność/oglądalność. Czy przedstawiając materiały, które się „sprzedają” robią to z myślą o odbiorcy czy jedynie troszcząc się o własny portfel? Oczywiście odpowiedź na te pytania zapewne nigdy nie będą jednoznaczne, zresztą aby poruszyć dogłębniej ten temat nie wystarczy jeden materiał czy dokument wydany przez UCIP  (a może ze społeczną służbą mają problem wszystkie media, nie tylko tabloidy?).

Dla tych, którzy z językiem Angielskim nie mają problemów odsyłam do oficjalnej strony:  www.ucip.ch/do/mje.htm okazuje się, że sam dokument nie jest zbyt obszerny i ogranicza się do omówienia ogólnych haseł, które opisują pewne problemy globalne w odniesieniu do dziennikarskiej służby społecznej:

Wspólna waluta, lub wspólna jej wartość

Sprawiedliwy podział bogactw i zasobów

Poszanowanie dla rozwijających się lub powstających rynków

Zdrowie to bogactwo

Ochrona siedlisk i środowiska naturalnego

Ekologiczna gospodarka

Zwrot skradzionych skarbów

Eliminowanie zła

Nadzór nad instytucjami

Sieci społeczne (czyli internet i jego możliwości komunikacyjne)

Dokument stanowi pewien wstęp i ma „inspirować” środowisko dziennikarzy do konkretnych działań, postanowień w sferze tematów społecznych i ekonomicznych. Tak aby media, dziennikarze i eksperci mogli działać na rzecz ustanowienia wzorowego poziomu sprawiedliwości i pokoju na całym świecie przez wychowywanie w tej sprawie na forum światowym.

W dokumencie zostały też przytoczone inne pisma Kościoła traktujące o problemach ekonomicznych i społecznych:

(1891, Rerum novarum, 3)

(1972, Światowy Dzień Pokoju): „Jeśli chcesz pokoju, pracuj dla sprawiedliwości”.

(1991, Centesimus annus, 34)

(2009, Caritas Veritate, artykuł 23)

(2009, Caritas Veritate, 65)

(2009, Caritas Veritate, 67)

Okazuje się, że tak uzbrojeni w wiedzę możemy rozpocząć dyskusję, i chyba w dokumencie UCIP właśnie o to chodziło, aby przedstawić pewne ogólne aspekty do szerszego omówienia i analizy. Ciekawe czy informacje o tym dokumencie trafią do Polskich mediów? Jak ktoś znajdzie zapraszam do zamieszczenia linka w komentarzach.