Cała sytuacja jest o tyle ciekawa, że mamy tu niezwykły przykład połączenia skrajnego tradycjonalizmu z wykorzystaniem nowoczesnych środków masowego przekazu, konkretnie z wykorzystaniem Facebooka przez muzułmanów do bojkotu katolików. Oczywiście w ramach bojkotu są dokonywane ataki na stronę www jedynego tygodnika katolickiego w Malezji.

Jak widać internet stanowi niezwykłą siłę jako narzędzie. Jest na tyle atrakcyjne, że nie sposób z niego zrezygnować. Daje duże możliwości „wybicia” się informacji po za wszelkie terytoria regionalne, państwowe, kontynentalne – za pewne nigdy byśmy nie dowiedzieli się o takich wydarzeniach (albo z dużym opóźnieniem, albo wcale, zważywszy że informacja bezpośrednio nas Polaków nie dotyczy), dzięki nowym środkom komunikacji możemy sobie dotrzeć do takich informacji, zweryfikować ich wartość merytoryczną, to czy nas interesują i czy w jakiś sposób są nam przydatne.

Internet wchłania kulturę, to jest dość oczywiste, natomiast ciekawym polem badania mogłaby być analiza czy i w jakim stopniu kultura przenoszona do świata cyfrowego ulega zmianom i modyfikacją na potrzeby uniwersalnego języka HTML, języka cyfrowego. Moim zdaniem pewne modyfikacje muszą nastąpić… weźmy np. „kulturę” chrześcijaństwa włączoną w społeczność wirtualnych społeczeństw, blogi prowadzone przez osoby, które do tej pory nie mogły w jakiś sposób uczestniczyć w życiu kościoła, oto teraz wykorzystują różne techniki (obróbkę zdjęć, grafikę, portale społecznościowe, kamery wideo, muzykę w formatach mp3 itp.) aby uzewnetrznić swoję kulturę w jakiej zostali wychowani.

Powróćmy jednak do naszej „wojny”, następuje zderzenie dwóch kultur, tradycyjnej opartej na wierzeniach i praktykach religijnych, oraz tej nowoczesnej globalnej, ogólnodostępnej wykorzystującej uniwersalny cyfrowy język.  W ekstremalnych przypadkach osoby uczestniczące w tych kulturach będą jedną gloryfikować a drugą zwalczać, jednak zdecydowana większość będzie włączać swoją kulturę w możliwości komunikacyjne „kultury uniwersalnego języka”, czyli internet i jego struktura oparta o kod oraz globalne sieci społeczne (Facebook, Google, YouTube itp.) .  Na temat adoptowaniu kultury możemy przeczytać niejedną książkę, jednak ciekawym jest fakt, że kultury ekstremalne (w naszym stereotypowym rozumieniu) zaczynają się czuć w nowych mediach niezwykle swobodnie.

Myślę, że jesteśmy na granicy, kiedy coś co nazywamy „nowymi mediami” przestaje być już czymś nowym a staje się czymś naturalnym, swobodnym i wszędzie rozumianym nośnikiem kultury. Więc kiedy już (a może już?!) nowe zamieni się w stare będziemy świadkami okresu wszelkiej maści klonów i usprawnień w wykorzystaniu narzędzi komunikacyjnych. Co raz więcej mówi się o „poszerzonej rzeczywistości” jako pewnym novum, może jednak to będzie tylko „poszerzone” wykorzystanie starych mediów? Czas pokaże, my tymczasem możemy sobie poszukać na Facebooku naszych muzułmanów walczących z katolikami – jak ktoś znajdzie  niech poda linka

Na początek iPod

„Ksiądz być może nie potrafi tańczyć”

„Za to może odpuszczać grzechy” J 20:23

„Google przeszukuje Internet, Jezus przeszukuje więcej…”

Większość filmów księdza można znaleźć na YouTube lub na stronie vimeo.

W dalszej części pozwoliłem sobie zamieścić kilka innych ciekawych filmików tego duchownego, polecam jednak odwiedzić profil i pooglądać sobie inne klipy.

Nie wiesz w co się ubrać? 1 z 287 powodów by zostać zakonnicą. Moda buntowników od około 382 roku naszej ery, ponieważ styl jest ponadczasowy.

Reklamówka McDonalds

Czyli: „Matka Boga, Kocham Ją”

I na koniec z wybranych alternatywna wersja Gwiezdnych Wojen

Biskupi z Australii podczas sesji plenarnej cytowali słowa Benedykta XVI zwracając uwagę, że technologie teleinformatyczne mają „niezwykły potencjał” i mogą być uważane za „prawdziwy dar dla ludzkości.”! Jednocześnie przedstawiciele Kościoła korzystający z tych możliwości „muszą być świadomi pewnych granic i właściwych działań w komunikowaniu się w imieniu Kościoła w środowisku online.”

A jakie to granice? Otóż, czy to online, czy w rzeczywistym świecie priorytetem musi być poszanowanie godności drugiego człowieka. Agencja Zenit podaje kilka przykładów konkretnych zaleceń i uwag odnośnie korzystania z serwisów społecznościowych m.in. posiadanie publicznego lub osobistego profilu na MySpace lub Facebook. Akurat zawiłości w tym temacie są dziwnie rozwinięte (chodzi o możliwe problemy z rozróżnieniem na „przyjaciół” i „fanów” – tzn. trzeba uważać na sposób w jaki komunikujemy się z użytkownikami, kogo przedstawiciel kościoła przyjmuje do grona przyjaciół a kogo nie itp.) ale tak czy siak sama świadomość włączenia się oficjalnie Kościoła w działania online są ciekawą inicjatywą po prostu bycia ze swoimi wiernymi w tych nowych „publicznych” miejscach.

Biskupi zaznaczają dalej: „Moderacja oficjalnej działalności Kościoła w mediach społecznościowych jest bardzo ważna.” Chodzi tu o kwestie komentarzy, te które wykazują elementy szykanowań, wulgarnego wyrażania się i braku szacunku dla innych w sieci powinny być usuwane.

Na koniec Biskupi zwracają uwagę na ciekawy i ważny problem, często pomijany we współczesnym świecie, problem który nazywają „cyfrową przepaścią”. Chodzi o to aby przedstawiciele Kościoła, a zwłaszcza osoby odpowiedzialne za duszpasterstwo młodzieży, nie polegali wyłącznie na mediach społecznych jako środka komunikacji. Protokół wyjaśnia: „Skupiając się tylko na mediach społecznych można wykluczyć ludzi biednych, którzy nie mogą sobie pozwolić na posiadanie komputera, lub nie mają dostępu do Internetu, ludzi którzy są na zewnątrz świata online.  Sieci/media społeczne powinny być zawsze tylko jedną z wielu metod komunikacji z wiernymi, jedną z wielu metod zapraszania ludzi do bliższych relacji z Jezusem Chrystusem.”

To naprawdę budujące, że Kościół otwiera się na taka formę komunikacji i uczestnictwa w nowych mediach. Oczywiście mamy tu sygnał z dalekiej Australii, w naszym kraju to jeszcze nie jest tak widoczne. Czasem mam wrażenie, że władze kościelne w naszym kraju nadal boją się Internetu w ogóle jako zjawiska, nie zagłębiając się w jego możliwości, o mediach społecznościowych nawet nie wspominając – przyjdzie jednak czas, kiedy będzie trzeba oficjalnie zacząć coś robić w tym kierunku, może więc akcje Biskupów z innych krajów będą pewnym drogowskazem jak się za to zabrać, choć przyznam się szczerze, że w naszych mediach o podobnych inicjatywach jak w Australii raczej nie czytałem…