Za KEP: Polskie strony religijne czyta w Sieci ponad 2 mln osób. Miesięcznie spędzają one na stronach chrześcijańskich 800 tys. godzin, dokonując 44 mln odsłon.

http://episkopat.pl/

Przy nieustannym wzroście liczby użytkowników Internetu w naszym kraju (obecnie jest ich 17 milionów) liczba osób odwiedzających strony religijne (listopad 2008 do listopad 2009) wzrosła o 31% (2,2 miliony osób). Ogółem 13% internautów odwiedza witryny o tematyce chrześcijańskiej – wynika z badania Megapanel PBI/Gemius.

Największa grupa użytkowników serwisów religijnych to ludzie młodzi w przedziale wiekowym od 15 do 24 lat. To jest najważniejsza na dzień dzisiejszy informacja dla duchowieństwa i władz kościelnych – przesłanie jest proste, musimy stworzyć im takie miejsca w wirtualnej rzeczywistości, które realnie zainteresują właśnie ludzi młodych i zachęcą ich do powrotów na religijne strony.

Oczywiście ktoś może się oburzyć twierdząc, że takie strony już istnieją, jednak wydaje mi się, że to co „mamy” to jednak za mało… Młody człowiek w hiper-świecie to wędrowiec, web-churching to coś, co jest realnym elementem w sytuacji kiedy powstaje coraz więcej stron o tematyce religijnej ale żadna z nich nie jest w stanie zapewnić użytkownikowi wszystkiego co potrzebuje. Ile z tych stron obecnie potrafi skutecznie zatrzymać na dłużej użytkownika? Jest niby Deon, Fronda, KAI ale to nadal nie ten model, który moim zdaniem skutecznie przyciąga użytkowników.

Co jest więc tym modelem? Gość Niedzielny w  wydaniu internetowym – czyli regionalne serwisy informacyjne o profilu religijnym w połączeniu z jednym dużym ogólnopolskim portalem. Coś co kiełkuje w mojej głowie od kilku lat, regionalne Malachy (miasto Głogów i Wrocław) są próbą wdrożenia takiego modelu. To nie może być wolontariat, potrzeba stworzyć zawodowe redakcje, zatrudnić osoby które mają obeznanie z Internetem, dać im narzędzia do pracy i kilka wskazówek odnoście dziennikarstwa internetowego. Czy pomysł się uda? Zobaczymy za jakiś czas mam nadzieję

No i te statystyki wydaję się być najbardziej istotne, pozostałe tematy jak potrzeba włączenia się duchowieństwa w serwisy społecznościowe, w ogóle w „istnienie” w wirtualnej rzeczywistości, wykorzystanie możliwości jakie płyną z tego kanału komunikacyjnego, są dość oczywistymi i ostatnio sporo poruszanymi tematami.

Cała sytuacja jest o tyle ciekawa, że mamy tu niezwykły przykład połączenia skrajnego tradycjonalizmu z wykorzystaniem nowoczesnych środków masowego przekazu, konkretnie z wykorzystaniem Facebooka przez muzułmanów do bojkotu katolików. Oczywiście w ramach bojkotu są dokonywane ataki na stronę www jedynego tygodnika katolickiego w Malezji.

Jak widać internet stanowi niezwykłą siłę jako narzędzie. Jest na tyle atrakcyjne, że nie sposób z niego zrezygnować. Daje duże możliwości „wybicia” się informacji po za wszelkie terytoria regionalne, państwowe, kontynentalne – za pewne nigdy byśmy nie dowiedzieli się o takich wydarzeniach (albo z dużym opóźnieniem, albo wcale, zważywszy że informacja bezpośrednio nas Polaków nie dotyczy), dzięki nowym środkom komunikacji możemy sobie dotrzeć do takich informacji, zweryfikować ich wartość merytoryczną, to czy nas interesują i czy w jakiś sposób są nam przydatne.

Internet wchłania kulturę, to jest dość oczywiste, natomiast ciekawym polem badania mogłaby być analiza czy i w jakim stopniu kultura przenoszona do świata cyfrowego ulega zmianom i modyfikacją na potrzeby uniwersalnego języka HTML, języka cyfrowego. Moim zdaniem pewne modyfikacje muszą nastąpić… weźmy np. „kulturę” chrześcijaństwa włączoną w społeczność wirtualnych społeczeństw, blogi prowadzone przez osoby, które do tej pory nie mogły w jakiś sposób uczestniczyć w życiu kościoła, oto teraz wykorzystują różne techniki (obróbkę zdjęć, grafikę, portale społecznościowe, kamery wideo, muzykę w formatach mp3 itp.) aby uzewnetrznić swoję kulturę w jakiej zostali wychowani.

Powróćmy jednak do naszej „wojny”, następuje zderzenie dwóch kultur, tradycyjnej opartej na wierzeniach i praktykach religijnych, oraz tej nowoczesnej globalnej, ogólnodostępnej wykorzystującej uniwersalny cyfrowy język.  W ekstremalnych przypadkach osoby uczestniczące w tych kulturach będą jedną gloryfikować a drugą zwalczać, jednak zdecydowana większość będzie włączać swoją kulturę w możliwości komunikacyjne „kultury uniwersalnego języka”, czyli internet i jego struktura oparta o kod oraz globalne sieci społeczne (Facebook, Google, YouTube itp.) .  Na temat adoptowaniu kultury możemy przeczytać niejedną książkę, jednak ciekawym jest fakt, że kultury ekstremalne (w naszym stereotypowym rozumieniu) zaczynają się czuć w nowych mediach niezwykle swobodnie.

Myślę, że jesteśmy na granicy, kiedy coś co nazywamy „nowymi mediami” przestaje być już czymś nowym a staje się czymś naturalnym, swobodnym i wszędzie rozumianym nośnikiem kultury. Więc kiedy już (a może już?!) nowe zamieni się w stare będziemy świadkami okresu wszelkiej maści klonów i usprawnień w wykorzystaniu narzędzi komunikacyjnych. Co raz więcej mówi się o „poszerzonej rzeczywistości” jako pewnym novum, może jednak to będzie tylko „poszerzone” wykorzystanie starych mediów? Czas pokaże, my tymczasem możemy sobie poszukać na Facebooku naszych muzułmanów walczących z katolikami – jak ktoś znajdzie  niech poda linka

Biskupi z Australii podczas sesji plenarnej cytowali słowa Benedykta XVI zwracając uwagę, że technologie teleinformatyczne mają „niezwykły potencjał” i mogą być uważane za „prawdziwy dar dla ludzkości.”! Jednocześnie przedstawiciele Kościoła korzystający z tych możliwości „muszą być świadomi pewnych granic i właściwych działań w komunikowaniu się w imieniu Kościoła w środowisku online.”

A jakie to granice? Otóż, czy to online, czy w rzeczywistym świecie priorytetem musi być poszanowanie godności drugiego człowieka. Agencja Zenit podaje kilka przykładów konkretnych zaleceń i uwag odnośnie korzystania z serwisów społecznościowych m.in. posiadanie publicznego lub osobistego profilu na MySpace lub Facebook. Akurat zawiłości w tym temacie są dziwnie rozwinięte (chodzi o możliwe problemy z rozróżnieniem na „przyjaciół” i „fanów” – tzn. trzeba uważać na sposób w jaki komunikujemy się z użytkownikami, kogo przedstawiciel kościoła przyjmuje do grona przyjaciół a kogo nie itp.) ale tak czy siak sama świadomość włączenia się oficjalnie Kościoła w działania online są ciekawą inicjatywą po prostu bycia ze swoimi wiernymi w tych nowych „publicznych” miejscach.

Biskupi zaznaczają dalej: „Moderacja oficjalnej działalności Kościoła w mediach społecznościowych jest bardzo ważna.” Chodzi tu o kwestie komentarzy, te które wykazują elementy szykanowań, wulgarnego wyrażania się i braku szacunku dla innych w sieci powinny być usuwane.

Na koniec Biskupi zwracają uwagę na ciekawy i ważny problem, często pomijany we współczesnym świecie, problem który nazywają „cyfrową przepaścią”. Chodzi o to aby przedstawiciele Kościoła, a zwłaszcza osoby odpowiedzialne za duszpasterstwo młodzieży, nie polegali wyłącznie na mediach społecznych jako środka komunikacji. Protokół wyjaśnia: „Skupiając się tylko na mediach społecznych można wykluczyć ludzi biednych, którzy nie mogą sobie pozwolić na posiadanie komputera, lub nie mają dostępu do Internetu, ludzi którzy są na zewnątrz świata online.  Sieci/media społeczne powinny być zawsze tylko jedną z wielu metod komunikacji z wiernymi, jedną z wielu metod zapraszania ludzi do bliższych relacji z Jezusem Chrystusem.”

To naprawdę budujące, że Kościół otwiera się na taka formę komunikacji i uczestnictwa w nowych mediach. Oczywiście mamy tu sygnał z dalekiej Australii, w naszym kraju to jeszcze nie jest tak widoczne. Czasem mam wrażenie, że władze kościelne w naszym kraju nadal boją się Internetu w ogóle jako zjawiska, nie zagłębiając się w jego możliwości, o mediach społecznościowych nawet nie wspominając – przyjdzie jednak czas, kiedy będzie trzeba oficjalnie zacząć coś robić w tym kierunku, może więc akcje Biskupów z innych krajów będą pewnym drogowskazem jak się za to zabrać, choć przyznam się szczerze, że w naszych mediach o podobnych inicjatywach jak w Australii raczej nie czytałem…

Jest to krzepiące podejście, zwłaszcza, że spotkałem się z postawą bardzo zamykającą się na pewne aspekty nowych technologii. To taka troszkę schizofrenia, z jednej strony są osoby korzystające z różnych nowoczesnych rozwiązań (tworząc katolickie strony www) z drugiej strony chcieliby oni zatrzymać wszystko „dla siebie”, zamknąć materiały które tworzą nie pozwalając korzystać z nich na zewnątrz (tylko w ramach uczestnictwa we wspólnocie).

Argumentem było nie rozpowszechnianie materiałów (np. w YouTube) by nie dać im zarobić, by nie pozwolić „zagrabić” twórczość ludzi wierzących wielkim korporacjom… Watykan posiada swój własny kanał na YouTube:  http://www.youtube.com/user/vatican a trwające jeszcze spotkanie plenarne i sygnały jakie ze sobą niesie pokazuje właściwą ściężkę uczestnictwa kościoła w wirtualnym świecie, w wirtualnym społeczeństwie.

Mam nadzieję, że wszystkie te zachęty płynące z Watykanu dotrą do jak największej liczby kapłanów, proboszczów i aktywnym działaczy katolickich, przykład idzie z góry i tego należy się trzymać!

Oczywiście Papież nie ma możliwości aby odpisywać na wszystkie wiadomości jakie do niego docierają, jednak Arcybiskup Claudio Maria Celli zapewnia, że wszystkie intencje są zanoszone w modlitwach przez Benedykta. Dodaje także, że Internet jest wyśmienitym narzędziem komunikacji,  kościół chce przebywać tam gdzie są obecni ludzie, zwłaszcza ludzie młodzi.

Muszę przyznać, ze informacje mile mnie zaskoczyła. Dobrze, że na najwyższych „szczeblach” struktury kościoła katolickiego są poruszane tematy nowoczesnych technologii i ich wykorzystania w życiu codziennym, także w pracy duszpasterskiej. Dodatkowo fakt poruszania tematyki Web 2.0 i dialog z największymi przedstawicielami tych trendów daje nadzieję na aktywniejsze uczestnictwo księży w nowoczesnych strukturach komunikacyjnych i kulturowych. Póki co na placach ręki można doliczyć się aktywnych i widocznych księży w Internecie (a z aktywnością w ramach Web 2.0 jeszcze gorzej niestety). Jak znajdę chwilkę czasu postaram się przedstawić kilka najciekawszych stron prowadzonych przez księży.

Internet to już codzienność, być może dzięki włączaniu się Watykanu księża zaczną chętniej wykorzystywać nowoczesne narzędzia do komunikacji z wiernymi, do pracy na rzecz swojej parafii i zachęcania młodych ludzi do włączenia się w interakcję. Możliwości są ogromne, ograniczone tylko wyobraźnią księży i osób świeckich włączających się w wirtualne życie parafii.

Stwierdzenie „każda porządna firma powinna mieć swoją stronę www” jest już przestarzałe, stało się to tak oczywiste, że nikt o tym nie wspomina. Powoli zaczyna być aktualne hasło: „każda parafia powinna mieć swoją stronę www”, być może już niedługo: „każda parafia powinna mieć swoje konto/miejsce na Facebooku, YouTube, Wikipedii itp.”.

Czy to już uzależnienie? A może konieczność we współczesnym świecie przepełnionym sygnałem globalnej sieci. Internet to moja praca, hobby. Nie ma Internetu nie mam co robić, a przynajmniej nie mogę robić tego co lubię i co mnie zazwyczaj zajmuje… To nie jest tak, że nie mam życia prywatnego, że nie widzę świata po za siecią, to kwestia braku pewnego rytuału, który popełniam (popełniamy) codziennie w tak naturalny sposób, tak oczywisty i niezrozumiany dla moich rodziców.

Za kilkanaście lat czy ktoś mi uwierzy, że był taki dzień w którym nie mogłem połączyć się ze światem wirtualnym?

Jest to oficjalny serwis Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce, najbardziej znany i jeden z najstarszych jakie powstały. W ostatnim czasie serwis przeszedł modernizację wyglądu jak i funkcjonalności. Znajdziemy w serwisie wszystkie podstawowe i niezbędne informacje dotyczące religii, liturgii, bazę Mszy Świętych w Polsce, forum dyskusyjne, wiele serwisów tematycznych i bieżących informacji z życia kościoła. Ciekawostką jest też fakt, że strona posiada specjalną wersję mobilną przeznaczoną na telefony komórkowe.

Cała strona jest estetyczna i miła dla oka. Zawiera wszystkie niezbędne informacje, jednak w odbiorze nie zatrzymuje, po uzyskaniu informacji nie ma praktycznie żadnych wyróżniających się modułów multimedialnych, które zatrzymałby użytkownika na dłużej. Także niektóre działy są bardzo rzadko aktualizowane, od oficjalnej strony oczekiwałbym czegoś więcej, większej dynamiki i częstszych aktualizacji.

Partnerem technologicznym Opoki jest operator komórkowy Plus, wspólnie organizują kilka serwisów, najważniejszy z nich to multimedialna mapa pieszych pielgrzymek na Jasną Górę – jest to osobny serwis społecznościowy w którym na bieżąco są zamieszczane relacje z drogi pielgrzymów (oczywiści cały serwis w pełni funkcjonuje dopiero w czasie pielgrzymkowym). Jako ciekawostkę podam że głogowska wersja Malacha jest partnerem regionalnym tego serwisu pielgrzymkowego.

Fundacja Opoka w ramach swoich działań udostępnia pocztę oraz hosting dla różnych organizacji i grup religijnych – bardzo dużo stron parafialnych korzysta z tych usług.

Jeżeli szukasz informacji oficjalnych na temat wiary oraz wszelkich podstawowych materiałów – na pewno znajdziesz tutaj wszytko co tylko możliwe… jeżeli jednak oczekujesz serwisu informacyjnego z codziennymi informacjami z różnych regionów kraju tutaj Opoka może już nie wystarczać…