Biskupi z Australii podczas sesji plenarnej cytowali słowa Benedykta XVI zwracając uwagę, że technologie teleinformatyczne mają „niezwykły potencjał” i mogą być uważane za „prawdziwy dar dla ludzkości.”! Jednocześnie przedstawiciele Kościoła korzystający z tych możliwości „muszą być świadomi pewnych granic i właściwych działań w komunikowaniu się w imieniu Kościoła w środowisku online.”

A jakie to granice? Otóż, czy to online, czy w rzeczywistym świecie priorytetem musi być poszanowanie godności drugiego człowieka. Agencja Zenit podaje kilka przykładów konkretnych zaleceń i uwag odnośnie korzystania z serwisów społecznościowych m.in. posiadanie publicznego lub osobistego profilu na MySpace lub Facebook. Akurat zawiłości w tym temacie są dziwnie rozwinięte (chodzi o możliwe problemy z rozróżnieniem na „przyjaciół” i „fanów” – tzn. trzeba uważać na sposób w jaki komunikujemy się z użytkownikami, kogo przedstawiciel kościoła przyjmuje do grona przyjaciół a kogo nie itp.) ale tak czy siak sama świadomość włączenia się oficjalnie Kościoła w działania online są ciekawą inicjatywą po prostu bycia ze swoimi wiernymi w tych nowych „publicznych” miejscach.

Biskupi zaznaczają dalej: „Moderacja oficjalnej działalności Kościoła w mediach społecznościowych jest bardzo ważna.” Chodzi tu o kwestie komentarzy, te które wykazują elementy szykanowań, wulgarnego wyrażania się i braku szacunku dla innych w sieci powinny być usuwane.

Na koniec Biskupi zwracają uwagę na ciekawy i ważny problem, często pomijany we współczesnym świecie, problem który nazywają „cyfrową przepaścią”. Chodzi o to aby przedstawiciele Kościoła, a zwłaszcza osoby odpowiedzialne za duszpasterstwo młodzieży, nie polegali wyłącznie na mediach społecznych jako środka komunikacji. Protokół wyjaśnia: „Skupiając się tylko na mediach społecznych można wykluczyć ludzi biednych, którzy nie mogą sobie pozwolić na posiadanie komputera, lub nie mają dostępu do Internetu, ludzi którzy są na zewnątrz świata online.  Sieci/media społeczne powinny być zawsze tylko jedną z wielu metod komunikacji z wiernymi, jedną z wielu metod zapraszania ludzi do bliższych relacji z Jezusem Chrystusem.”

To naprawdę budujące, że Kościół otwiera się na taka formę komunikacji i uczestnictwa w nowych mediach. Oczywiście mamy tu sygnał z dalekiej Australii, w naszym kraju to jeszcze nie jest tak widoczne. Czasem mam wrażenie, że władze kościelne w naszym kraju nadal boją się Internetu w ogóle jako zjawiska, nie zagłębiając się w jego możliwości, o mediach społecznościowych nawet nie wspominając – przyjdzie jednak czas, kiedy będzie trzeba oficjalnie zacząć coś robić w tym kierunku, może więc akcje Biskupów z innych krajów będą pewnym drogowskazem jak się za to zabrać, choć przyznam się szczerze, że w naszych mediach o podobnych inicjatywach jak w Australii raczej nie czytałem…

Jest to krzepiące podejście, zwłaszcza, że spotkałem się z postawą bardzo zamykającą się na pewne aspekty nowych technologii. To taka troszkę schizofrenia, z jednej strony są osoby korzystające z różnych nowoczesnych rozwiązań (tworząc katolickie strony www) z drugiej strony chcieliby oni zatrzymać wszystko „dla siebie”, zamknąć materiały które tworzą nie pozwalając korzystać z nich na zewnątrz (tylko w ramach uczestnictwa we wspólnocie).

Argumentem było nie rozpowszechnianie materiałów (np. w YouTube) by nie dać im zarobić, by nie pozwolić „zagrabić” twórczość ludzi wierzących wielkim korporacjom… Watykan posiada swój własny kanał na YouTube:  http://www.youtube.com/user/vatican a trwające jeszcze spotkanie plenarne i sygnały jakie ze sobą niesie pokazuje właściwą ściężkę uczestnictwa kościoła w wirtualnym świecie, w wirtualnym społeczeństwie.

Mam nadzieję, że wszystkie te zachęty płynące z Watykanu dotrą do jak największej liczby kapłanów, proboszczów i aktywnym działaczy katolickich, przykład idzie z góry i tego należy się trzymać!

Muszę przyznać, ze informacje mile mnie zaskoczyła. Dobrze, że na najwyższych „szczeblach” struktury kościoła katolickiego są poruszane tematy nowoczesnych technologii i ich wykorzystania w życiu codziennym, także w pracy duszpasterskiej. Dodatkowo fakt poruszania tematyki Web 2.0 i dialog z największymi przedstawicielami tych trendów daje nadzieję na aktywniejsze uczestnictwo księży w nowoczesnych strukturach komunikacyjnych i kulturowych. Póki co na placach ręki można doliczyć się aktywnych i widocznych księży w Internecie (a z aktywnością w ramach Web 2.0 jeszcze gorzej niestety). Jak znajdę chwilkę czasu postaram się przedstawić kilka najciekawszych stron prowadzonych przez księży.

Internet to już codzienność, być może dzięki włączaniu się Watykanu księża zaczną chętniej wykorzystywać nowoczesne narzędzia do komunikacji z wiernymi, do pracy na rzecz swojej parafii i zachęcania młodych ludzi do włączenia się w interakcję. Możliwości są ogromne, ograniczone tylko wyobraźnią księży i osób świeckich włączających się w wirtualne życie parafii.

Stwierdzenie „każda porządna firma powinna mieć swoją stronę www” jest już przestarzałe, stało się to tak oczywiste, że nikt o tym nie wspomina. Powoli zaczyna być aktualne hasło: „każda parafia powinna mieć swoją stronę www”, być może już niedługo: „każda parafia powinna mieć swoje konto/miejsce na Facebooku, YouTube, Wikipedii itp.”.