Pamiętacie „aferę” z Gryfowa Śląskiego o rzekomym pobieraniu przez lokalnego księdza linii papilarnych od uczniów do urządzenia, które miało rejterować obecność bierzmowanych? Dziennikarze wietrzyli spisek i nadmuchali sprawę dzięki czemu trafiła do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Głównego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Co się okazuje? Ano z rzetelnością dziennikarską coraz gorzej w naszych mediach – czytnik nie dość, że nie przechowywał danych linii papilarnych, to został zastosowany za zezwoleniem zdecydowanej większości rodziców i uczniów. Jak podaje eKAI biskup legnicki Stefan Cichy wystosował w tej sprawie specjalne pismo w którym opisał całe nieporozumienie.

Tak sobie myślę, że niektórzy to tylko szukają gdzie by to włożyć kij w mrowisko aby zrobiła się jakakolwiek zadyma, na polu religii a zwłaszcza społeczności katolickiej odbiją się to wyjątkowo dobitnie. A jak by zareagowała na podobny sposób inna instytucja? Na przykład Urząd Miejski? Zapewne rzecznik prasowy szybko by zareagował i zbyt łatwo nie pozwolił na przedstawienie wyolbrzymionego problemu… reakcja władz kościelnych niestety zbyt szybka nie była, wydaje się ze każda diecezja (teoretycznie istnieją stanowiska rzeczników) a może nawet każdy dekanat powinien mieć swojego rzecznika, kogoś kto byłby w stanie szybko i rzetelnie udzielić informacji na tematy związane z kościołem, ale także kogoś kto monitoruje wszelkie wydarzenia medialne i sprawnie interweniuje w podobnych sytuacjach.

Polecam zapoznać się z pracą ks. Artura Stopki, rzecznika Archidiecezji Katowickiej, regularne informacje dla mediów, stały kontakt, osobna strona www przeznaczona specjalnie dla mediów, lub Biuro Prasowe Archidiecezji Poznańskiej pod adresem http://www.archpoznan.pl/press gdyby wszędzie tak to funkcjonowało jestem przekonany, że wizerunek kościoła w Polsce byłby zdecydowanie lepszy, a już na pewno pojawiało by się mniej rożnych dziennikarskich bubli.

Może nie dziś, może nie jutro, kiedyś będzie musiało to nastąpić – takie są wymogi czasu. Kościół nie ucieknie ani od mediów, ani od zdobyczy technologicznych, od postępu, ani od problemów wewnętrznych, będzie musiał się dostosować.

Więcej przeczytacie na stronie eKAI:
http://ekai.pl/

Za KEP: Polskie strony religijne czyta w Sieci ponad 2 mln osób. Miesięcznie spędzają one na stronach chrześcijańskich 800 tys. godzin, dokonując 44 mln odsłon.

http://episkopat.pl/

Przy nieustannym wzroście liczby użytkowników Internetu w naszym kraju (obecnie jest ich 17 milionów) liczba osób odwiedzających strony religijne (listopad 2008 do listopad 2009) wzrosła o 31% (2,2 miliony osób). Ogółem 13% internautów odwiedza witryny o tematyce chrześcijańskiej – wynika z badania Megapanel PBI/Gemius.

Największa grupa użytkowników serwisów religijnych to ludzie młodzi w przedziale wiekowym od 15 do 24 lat. To jest najważniejsza na dzień dzisiejszy informacja dla duchowieństwa i władz kościelnych – przesłanie jest proste, musimy stworzyć im takie miejsca w wirtualnej rzeczywistości, które realnie zainteresują właśnie ludzi młodych i zachęcą ich do powrotów na religijne strony.

Oczywiście ktoś może się oburzyć twierdząc, że takie strony już istnieją, jednak wydaje mi się, że to co „mamy” to jednak za mało… Młody człowiek w hiper-świecie to wędrowiec, web-churching to coś, co jest realnym elementem w sytuacji kiedy powstaje coraz więcej stron o tematyce religijnej ale żadna z nich nie jest w stanie zapewnić użytkownikowi wszystkiego co potrzebuje. Ile z tych stron obecnie potrafi skutecznie zatrzymać na dłużej użytkownika? Jest niby Deon, Fronda, KAI ale to nadal nie ten model, który moim zdaniem skutecznie przyciąga użytkowników.

Co jest więc tym modelem? Gość Niedzielny w  wydaniu internetowym – czyli regionalne serwisy informacyjne o profilu religijnym w połączeniu z jednym dużym ogólnopolskim portalem. Coś co kiełkuje w mojej głowie od kilku lat, regionalne Malachy (miasto Głogów i Wrocław) są próbą wdrożenia takiego modelu. To nie może być wolontariat, potrzeba stworzyć zawodowe redakcje, zatrudnić osoby które mają obeznanie z Internetem, dać im narzędzia do pracy i kilka wskazówek odnoście dziennikarstwa internetowego. Czy pomysł się uda? Zobaczymy za jakiś czas mam nadzieję

No i te statystyki wydaję się być najbardziej istotne, pozostałe tematy jak potrzeba włączenia się duchowieństwa w serwisy społecznościowe, w ogóle w „istnienie” w wirtualnej rzeczywistości, wykorzystanie możliwości jakie płyną z tego kanału komunikacyjnego, są dość oczywistymi i ostatnio sporo poruszanymi tematami.

www.mlodzi.koszalin.opoka.org.pl

Ale ja o czym innym chciałem, inicjatywa tego videobloga jest o tyle ciekawa, że jak podaje KAI bp Dajczak przyznaje, że dopiero się uczy. Jak na duchownego na „kierowniczym stanowisku”, który korzysta z  poczty elektronicznej, komunikatorów Skype i gadu-gadu idzie całkiem nieźle z tą nauką. Kluczowe jednak w tym wszystkim jest, że bez wsparcia i pomocy technicznej młodych ludzi, zaangażowanych w tworzenie tego regionalnego Portalu Młodych, na pewno nic by nie wynikło. Ukłony więc w stronę księdza biskupa za otwarcie i chęć na taki rodzaj komunikacji z młodymi ludźmi.

Internet sprawia, że biskup, który kiedyś działał w mojej diecezji (zielonogórsko-gorzowskiej) staje się na nowo „dostępny” dla wielu ludzi, którzy mieli z nim kontakt… a już na pewno dostępne stają się jego przemyślenia i wiedza.

Aha ja poproszę o funkcję dodawania wpisów videobloga na zewnętrznych stronach www.  A póki co zapraszam na pierwszy wpis p.t. „Jaki jest sens chrześcijaństwa?”

Ale ale, wróćmy do tematu. Ks. Tighe zwrócił uwagę (dla RW), że w orędziu wczytamy się o: „potrzebie współpracy na tym polu z ludźmi świeckimi, zwłaszcza młodymi, bo to przede wszystkim oni są obywatelami tego <cyfrowego świata>.” Czyli jakby na to nie patrzeć chodzi o to, aby osoby duchowne chciały ze mną współpracować.

Cieszy mnie fakt, że Papież wspiera moje działania oficjalnymi dokumentami i zaleceniami, pozostaje mi tylko już rozpowszechnić informacje o tym orędziu w swoich kręgach z nadzieją, że dotrze ona do jak największej liczby kapłanów. Niestety ze wsparciem osób świeckich w ich działaniach bywa różnie, czasem księża nie maja po prostu czasu, jednak w większości przypadków nie mają umiejętności. Myślę, że musimy poczekać aż „narybek” wyjdzie z seminariów w świat aby mogło to iść w bardziej zaawansowanym kierunku.

Oczywiście nie jest tak, że nie znajdziemy w sieci osób duchownych, które przynajmniej starają się jakoś udzielać wirtualnie. Weźmy np. we Wrocławiu księdza Piotra Wiśniowskiego, Facebook, YouTube, Blog to chleb powszedni (zapraszam do artykułu na Malachu: Misje w świecie www), lub ks. Ryszard Zawadzki, który prowadzi własną stronę www.zawadzki.archidiecezja.wroc.pl. W moim mieście jest np. ks. Adam Żygadło, który po mimo iż broni się swoją nieumiejętnością (pewnie przez skromność), „istnieje” wirtualnie na różnych serwisach społecznościowych – to już jest spory krok na przód, jeżeli jeszcze chodzi o wsparcie moich działań to w tym przypadku też nie mogę narzekać.

To są dobre przykłady, ale trzeba jeszcze czegoś więcej, bardziej powszechnego uczestnictwa osób duchownych w mediach cyfrowych (zwłaszcza oczywiście w Internecie), póki co jesteśmy na etapie ogólnego stwierdzenia, że parafia powinna mieć swoją stronę. Znajduje się ktoś świecki, kto tę stronę prowadzi, co sprowadza się do zamieszczania ogłoszeń parafialnych. Rzadko która strona parafialna regularnie zamieszcza artykuły, materiały z poza obszaru kancelarii parafialnej.

Tak więc proszę Księdza, jeżeli czytasz te słowa proszę cię o zapoznanie się z nowym orędziem naszego „Szefa” i poinformowaniem o nim (zwłaszcza swoich proboszczów bo mam świadomość, że niewielu z nich dotrze do tego materiału – no może z Głogowa proboszcz Kolegiaty, ale to inna bajka) swoich przełożonych, zwierzchników, kolegów po „fachu”.

Benedykt XVI już mnie wspiera a Ty ??

Cała sytuacja jest o tyle ciekawa, że mamy tu niezwykły przykład połączenia skrajnego tradycjonalizmu z wykorzystaniem nowoczesnych środków masowego przekazu, konkretnie z wykorzystaniem Facebooka przez muzułmanów do bojkotu katolików. Oczywiście w ramach bojkotu są dokonywane ataki na stronę www jedynego tygodnika katolickiego w Malezji.

Jak widać internet stanowi niezwykłą siłę jako narzędzie. Jest na tyle atrakcyjne, że nie sposób z niego zrezygnować. Daje duże możliwości „wybicia” się informacji po za wszelkie terytoria regionalne, państwowe, kontynentalne – za pewne nigdy byśmy nie dowiedzieli się o takich wydarzeniach (albo z dużym opóźnieniem, albo wcale, zważywszy że informacja bezpośrednio nas Polaków nie dotyczy), dzięki nowym środkom komunikacji możemy sobie dotrzeć do takich informacji, zweryfikować ich wartość merytoryczną, to czy nas interesują i czy w jakiś sposób są nam przydatne.

Internet wchłania kulturę, to jest dość oczywiste, natomiast ciekawym polem badania mogłaby być analiza czy i w jakim stopniu kultura przenoszona do świata cyfrowego ulega zmianom i modyfikacją na potrzeby uniwersalnego języka HTML, języka cyfrowego. Moim zdaniem pewne modyfikacje muszą nastąpić… weźmy np. „kulturę” chrześcijaństwa włączoną w społeczność wirtualnych społeczeństw, blogi prowadzone przez osoby, które do tej pory nie mogły w jakiś sposób uczestniczyć w życiu kościoła, oto teraz wykorzystują różne techniki (obróbkę zdjęć, grafikę, portale społecznościowe, kamery wideo, muzykę w formatach mp3 itp.) aby uzewnetrznić swoję kulturę w jakiej zostali wychowani.

Powróćmy jednak do naszej „wojny”, następuje zderzenie dwóch kultur, tradycyjnej opartej na wierzeniach i praktykach religijnych, oraz tej nowoczesnej globalnej, ogólnodostępnej wykorzystującej uniwersalny cyfrowy język.  W ekstremalnych przypadkach osoby uczestniczące w tych kulturach będą jedną gloryfikować a drugą zwalczać, jednak zdecydowana większość będzie włączać swoją kulturę w możliwości komunikacyjne „kultury uniwersalnego języka”, czyli internet i jego struktura oparta o kod oraz globalne sieci społeczne (Facebook, Google, YouTube itp.) .  Na temat adoptowaniu kultury możemy przeczytać niejedną książkę, jednak ciekawym jest fakt, że kultury ekstremalne (w naszym stereotypowym rozumieniu) zaczynają się czuć w nowych mediach niezwykle swobodnie.

Myślę, że jesteśmy na granicy, kiedy coś co nazywamy „nowymi mediami” przestaje być już czymś nowym a staje się czymś naturalnym, swobodnym i wszędzie rozumianym nośnikiem kultury. Więc kiedy już (a może już?!) nowe zamieni się w stare będziemy świadkami okresu wszelkiej maści klonów i usprawnień w wykorzystaniu narzędzi komunikacyjnych. Co raz więcej mówi się o „poszerzonej rzeczywistości” jako pewnym novum, może jednak to będzie tylko „poszerzone” wykorzystanie starych mediów? Czas pokaże, my tymczasem możemy sobie poszukać na Facebooku naszych muzułmanów walczących z katolikami – jak ktoś znajdzie  niech poda linka

Być może różne przejawy dobrej woli ze strony władz komunistycznych mają nam zamydlić oczy i pokazać pozytywny wizerunek władz, jednak możliwość (po raz pierwszy) przybycia rodzin mieszkających w Stanach Zjednoczonych do Kuby w tym świątecznym czasie jest na pewno dużym postępem, który wypada zanotować.

Więcej na stronie RW

Mnie natomiast zainteresowała ciekawa definicja odpowiedzialności dziennikarskiej:

„Wszyscy dziennikarze, publicyści i eksperci, niezależnie od ich warunków pracy i stawek wynagrodzenia muszą uznać za ich najważniejsze powołanie służbę ludzkości. (…) Prawdopodobnie jest to jedyna droga do postępu i stopniowego ustanowienia społecznego i gospodarczego wymiaru sprawiedliwości.

(…)

Naszym zadaniem jako dziennikarzy jest poruszyć media, liderów i wszystkich innych mogących coś zdziałać na świecie, tak  aby osiągnąć właściwy poziom sprawiedliwości środowiskowej, społecznej i gospodarczej, tak aby ideał pokojowego świata o którym wszyscy marzymy mógł stać się rzeczywistością.”

Prawda, że ładnie to brzmi? Oczywiście jest to pewna utopijna wizja… jednak, kto powiedział, że tak nie powinno właśnie wyglądać dziennikarstwo?  Może nieosiągalne (w sumie „służba ludzkości” to bardzo rozległe i ogólne stwierdzenie) jednak jakiś ideał istnieć powinien… to, że media rozumieją opacznie misyjność nie znaczy, że nie powinno jej w ogóle być.

Musimy sobie zadać pytanie jak (i czy w ogóle) taką definicję wypełniają tabloidy i wszelkiej maści skandaliczne materiały, publikacje… jak służą one ludzkości? Jeżeli nie, jak to się dzieję, że mają największą poczytność/oglądalność. Czy przedstawiając materiały, które się „sprzedają” robią to z myślą o odbiorcy czy jedynie troszcząc się o własny portfel? Oczywiście odpowiedź na te pytania zapewne nigdy nie będą jednoznaczne, zresztą aby poruszyć dogłębniej ten temat nie wystarczy jeden materiał czy dokument wydany przez UCIP  (a może ze społeczną służbą mają problem wszystkie media, nie tylko tabloidy?).

Dla tych, którzy z językiem Angielskim nie mają problemów odsyłam do oficjalnej strony:  www.ucip.ch/do/mje.htm okazuje się, że sam dokument nie jest zbyt obszerny i ogranicza się do omówienia ogólnych haseł, które opisują pewne problemy globalne w odniesieniu do dziennikarskiej służby społecznej:

Wspólna waluta, lub wspólna jej wartość

Sprawiedliwy podział bogactw i zasobów

Poszanowanie dla rozwijających się lub powstających rynków

Zdrowie to bogactwo

Ochrona siedlisk i środowiska naturalnego

Ekologiczna gospodarka

Zwrot skradzionych skarbów

Eliminowanie zła

Nadzór nad instytucjami

Sieci społeczne (czyli internet i jego możliwości komunikacyjne)

Dokument stanowi pewien wstęp i ma „inspirować” środowisko dziennikarzy do konkretnych działań, postanowień w sferze tematów społecznych i ekonomicznych. Tak aby media, dziennikarze i eksperci mogli działać na rzecz ustanowienia wzorowego poziomu sprawiedliwości i pokoju na całym świecie przez wychowywanie w tej sprawie na forum światowym.

W dokumencie zostały też przytoczone inne pisma Kościoła traktujące o problemach ekonomicznych i społecznych:

(1891, Rerum novarum, 3)

(1972, Światowy Dzień Pokoju): „Jeśli chcesz pokoju, pracuj dla sprawiedliwości”.

(1991, Centesimus annus, 34)

(2009, Caritas Veritate, artykuł 23)

(2009, Caritas Veritate, 65)

(2009, Caritas Veritate, 67)

Okazuje się, że tak uzbrojeni w wiedzę możemy rozpocząć dyskusję, i chyba w dokumencie UCIP właśnie o to chodziło, aby przedstawić pewne ogólne aspekty do szerszego omówienia i analizy. Ciekawe czy informacje o tym dokumencie trafią do Polskich mediów? Jak ktoś znajdzie zapraszam do zamieszczenia linka w komentarzach.

Na początek iPod

„Ksiądz być może nie potrafi tańczyć”

„Za to może odpuszczać grzechy” J 20:23

„Google przeszukuje Internet, Jezus przeszukuje więcej…”

Większość filmów księdza można znaleźć na YouTube lub na stronie vimeo.

W dalszej części pozwoliłem sobie zamieścić kilka innych ciekawych filmików tego duchownego, polecam jednak odwiedzić profil i pooglądać sobie inne klipy.

Nie wiesz w co się ubrać? 1 z 287 powodów by zostać zakonnicą. Moda buntowników od około 382 roku naszej ery, ponieważ styl jest ponadczasowy.

Reklamówka McDonalds

Czyli: „Matka Boga, Kocham Ją”

I na koniec z wybranych alternatywna wersja Gwiezdnych Wojen

Biskupi z Australii podczas sesji plenarnej cytowali słowa Benedykta XVI zwracając uwagę, że technologie teleinformatyczne mają „niezwykły potencjał” i mogą być uważane za „prawdziwy dar dla ludzkości.”! Jednocześnie przedstawiciele Kościoła korzystający z tych możliwości „muszą być świadomi pewnych granic i właściwych działań w komunikowaniu się w imieniu Kościoła w środowisku online.”

A jakie to granice? Otóż, czy to online, czy w rzeczywistym świecie priorytetem musi być poszanowanie godności drugiego człowieka. Agencja Zenit podaje kilka przykładów konkretnych zaleceń i uwag odnośnie korzystania z serwisów społecznościowych m.in. posiadanie publicznego lub osobistego profilu na MySpace lub Facebook. Akurat zawiłości w tym temacie są dziwnie rozwinięte (chodzi o możliwe problemy z rozróżnieniem na „przyjaciół” i „fanów” – tzn. trzeba uważać na sposób w jaki komunikujemy się z użytkownikami, kogo przedstawiciel kościoła przyjmuje do grona przyjaciół a kogo nie itp.) ale tak czy siak sama świadomość włączenia się oficjalnie Kościoła w działania online są ciekawą inicjatywą po prostu bycia ze swoimi wiernymi w tych nowych „publicznych” miejscach.

Biskupi zaznaczają dalej: „Moderacja oficjalnej działalności Kościoła w mediach społecznościowych jest bardzo ważna.” Chodzi tu o kwestie komentarzy, te które wykazują elementy szykanowań, wulgarnego wyrażania się i braku szacunku dla innych w sieci powinny być usuwane.

Na koniec Biskupi zwracają uwagę na ciekawy i ważny problem, często pomijany we współczesnym świecie, problem który nazywają „cyfrową przepaścią”. Chodzi o to aby przedstawiciele Kościoła, a zwłaszcza osoby odpowiedzialne za duszpasterstwo młodzieży, nie polegali wyłącznie na mediach społecznych jako środka komunikacji. Protokół wyjaśnia: „Skupiając się tylko na mediach społecznych można wykluczyć ludzi biednych, którzy nie mogą sobie pozwolić na posiadanie komputera, lub nie mają dostępu do Internetu, ludzi którzy są na zewnątrz świata online.  Sieci/media społeczne powinny być zawsze tylko jedną z wielu metod komunikacji z wiernymi, jedną z wielu metod zapraszania ludzi do bliższych relacji z Jezusem Chrystusem.”

To naprawdę budujące, że Kościół otwiera się na taka formę komunikacji i uczestnictwa w nowych mediach. Oczywiście mamy tu sygnał z dalekiej Australii, w naszym kraju to jeszcze nie jest tak widoczne. Czasem mam wrażenie, że władze kościelne w naszym kraju nadal boją się Internetu w ogóle jako zjawiska, nie zagłębiając się w jego możliwości, o mediach społecznościowych nawet nie wspominając – przyjdzie jednak czas, kiedy będzie trzeba oficjalnie zacząć coś robić w tym kierunku, może więc akcje Biskupów z innych krajów będą pewnym drogowskazem jak się za to zabrać, choć przyznam się szczerze, że w naszych mediach o podobnych inicjatywach jak w Australii raczej nie czytałem…

Ten ciekawy blog możemy podziwiać pod adresem www.creerencuba.org i jest stworzony (a jakże!) na WordPressie. Prowadzi go niejaki Sergio Cobarrouy z miasta o dźwięcznej nazwie:  Sagua la Grande. Blog ma być miejscem opisującym wiarę Kubańczyków… ” ich problemy, wątpliwości bóle, radości i nadzieje.” Na blogu nie ma miejsca dla polityki.

Jak na miejsce gdzie dostęp do Internetu nie jest tani, ciągle jest to jednak dla nich luksus, powstanie takiego miejsca będzie na pewno ciekawym miejscem skupiającym społeczność katolików z tym kraju… przynajmniej tych z dostępem do sieci. Ogólny dostęp do Internetu został wprowadzony po cichu dopiero w październiku 2009 r. (źródło).

Kuba wirtualnie więc dopiero budzi się do życia, tym bardziej więc wszelkie przejawy nowych mediów i ich funkcjonowanie (w szczególności w oparciu o konkretne grupy społeczne) wydają się być ciekawym zjawiskiem.  Warto śledzić takie strony (nawet jeżeli nie zna się ich języka – choć translator Google radzi sobie całkiem dobrze),  czasem chciałoby sie powiedzieć, że wyglądają wizualnie jak z początków istnienia stron www (np. oficjalna strona konferencji Biskupów na Kubie www.iglesiacubana.org).

Prorokuję, że rodzące się społeczeństwo interaktywne stanie się tematem niejednej pracy licencjackiej lub magisterskiej.  Można bawić się niemal jak wirtualny antropolog badający same początki na nowo tworzonej historii wirtualizacji społeczeństwa.

znów zachwyt nad niemocą
nad własnym odbiciem w lustrze
ślepy zachwyt – oszukuję że jestem

noc o moja noc
sen co sen ten sam
kiedy ja staję się marzeniem

zatapiając się w chmurach
spoglądam na ziemię
na mrówki – na swój pęd

Jest to krzepiące podejście, zwłaszcza, że spotkałem się z postawą bardzo zamykającą się na pewne aspekty nowych technologii. To taka troszkę schizofrenia, z jednej strony są osoby korzystające z różnych nowoczesnych rozwiązań (tworząc katolickie strony www) z drugiej strony chcieliby oni zatrzymać wszystko „dla siebie”, zamknąć materiały które tworzą nie pozwalając korzystać z nich na zewnątrz (tylko w ramach uczestnictwa we wspólnocie).

Argumentem było nie rozpowszechnianie materiałów (np. w YouTube) by nie dać im zarobić, by nie pozwolić „zagrabić” twórczość ludzi wierzących wielkim korporacjom… Watykan posiada swój własny kanał na YouTube:  http://www.youtube.com/user/vatican a trwające jeszcze spotkanie plenarne i sygnały jakie ze sobą niesie pokazuje właściwą ściężkę uczestnictwa kościoła w wirtualnym świecie, w wirtualnym społeczeństwie.

Mam nadzieję, że wszystkie te zachęty płynące z Watykanu dotrą do jak największej liczby kapłanów, proboszczów i aktywnym działaczy katolickich, przykład idzie z góry i tego należy się trzymać!

Oczywiście Papież nie ma możliwości aby odpisywać na wszystkie wiadomości jakie do niego docierają, jednak Arcybiskup Claudio Maria Celli zapewnia, że wszystkie intencje są zanoszone w modlitwach przez Benedykta. Dodaje także, że Internet jest wyśmienitym narzędziem komunikacji,  kościół chce przebywać tam gdzie są obecni ludzie, zwłaszcza ludzie młodzi.

Muszę przyznać, ze informacje mile mnie zaskoczyła. Dobrze, że na najwyższych „szczeblach” struktury kościoła katolickiego są poruszane tematy nowoczesnych technologii i ich wykorzystania w życiu codziennym, także w pracy duszpasterskiej. Dodatkowo fakt poruszania tematyki Web 2.0 i dialog z największymi przedstawicielami tych trendów daje nadzieję na aktywniejsze uczestnictwo księży w nowoczesnych strukturach komunikacyjnych i kulturowych. Póki co na placach ręki można doliczyć się aktywnych i widocznych księży w Internecie (a z aktywnością w ramach Web 2.0 jeszcze gorzej niestety). Jak znajdę chwilkę czasu postaram się przedstawić kilka najciekawszych stron prowadzonych przez księży.

Internet to już codzienność, być może dzięki włączaniu się Watykanu księża zaczną chętniej wykorzystywać nowoczesne narzędzia do komunikacji z wiernymi, do pracy na rzecz swojej parafii i zachęcania młodych ludzi do włączenia się w interakcję. Możliwości są ogromne, ograniczone tylko wyobraźnią księży i osób świeckich włączających się w wirtualne życie parafii.

Stwierdzenie „każda porządna firma powinna mieć swoją stronę www” jest już przestarzałe, stało się to tak oczywiste, że nikt o tym nie wspomina. Powoli zaczyna być aktualne hasło: „każda parafia powinna mieć swoją stronę www”, być może już niedługo: „każda parafia powinna mieć swoje konto/miejsce na Facebooku, YouTube, Wikipedii itp.”.